De stoute schoenen aan

Twee mensen die elkaar niet kennen, trekken de stoute schoenen aan en maken samen een wandeling. Onderweg leren ze nieuwe plekken en vooral elkaar kennen. Dit keer lopen de stoute schoenen door natuurgebied Appelbergen bij het Groningse Glimmen.

Mazzel is een cruciale factor in het leven, weet Rosanne de Vries (44). Als haar vriend niet toevallig nét had geleerd hoe hij moest reanimeren, had zij nu niet door natuurgebied Appelbergen bij Glimmen gelopen. Een thuiswedstrijd voor oud-politieagent Tom van der Velde, (73) die Rosanne meeneemt rond een moeras met beladen historie.

‘Jij bent er helemaal op gekleed’, zegt Rosanne tegen Tom. Met wandelschoenen, korte broek, ademend sportshirt en een pet op z’n hoofd is hij inderdaad helemaal klaar voor zijn tweede wandeling van de dag. ‘Elke ochtend loop ik tien kilometer. Vanmorgen was het warmer dan ik dacht, dus ik heb mijn lange broek voor een korte gewisseld.’ ‘Ik kom rechtstreeks uit mijn werk’, verdedigt Rosanne haar outfit. Gelukkig draagt ze wel sneakers onder haar strakke jeans, is de zon net doorgebroken en het wandelpad prima begaanbaar.

Als Drent lid van de Friese Lange Afstand Lopers

Tom woont dichtbij, in Eelde. Ironisch genoeg is hij als Drent lid van wandelsportvereniging de Friese Lange Afstand Lopers. ‘De enige vereniging die in de winter lange afstandswandelingen organiseert, van 25 tot 60 kilometer. Ik heb onlangs een wandeling uitgezet in dit gebied. Zo’n 500 mensen liepen mee.’ Rosanne was ook al eens “op de Appelbergen”, maar veel langer geleden. ‘Samen met mijn ex-vriend, met wie ik in Groningen woonde.’ Tegenwoordig werkt ze nog wel in de stad - bij de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO), maar woont ze met haar huidige vriend in Nieuwolda.

Drie hartstilstanden

Niks aan Rosanne verraadt dat ze drie jaar geleden de dood in de ogen heeft gekeken. ‘Ik was al een tijdlang moe en misselijk. Verklaarbaar, want ik was zwanger. Daar bleek het echter niet door te komen. Op een ochtend in oktober 2016 voelde ik me helemaal niet goed en raakte bewusteloos. Een hartstilstand. Gelukkig had mijn vriend nét zijn BHV-diploma gehaald en kon hij me reanimeren. Die reanimatie is overgenomen door een vrijwilliger die via de HartslagNu-app was gealarmeerd en daarna door de politie. Pas de ambulanceverpleegkundigen konden met een AED mijn hart weer op gang brengen. Later in het ziekenhuis kreeg ik nog twee keer een harstilstand, waarna ik een dag lang in coma ben gehouden.’ Rosanne overleefde het, haar ongeboren kind niet. ‘Dat is heel verdrietig. Tegelijkertijd ben ik heel blij dat ík nog leef. Ik heb heel veel mazzel gehad.’

De reanimatie is overgenomen door een vrijwilliger die via de HartslagNu-app was gealarmeerd

Pacemaker

Ze ging revalideren en pakte haar werk weer op, maar toen ging het opnieuw mis. ‘In april 2017 voelde ik een hartinfarct aankomen en ben ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Pas toen is de oorzaak ontdekt: een fout in mijn rechter kransslagader. Ik slik medicijnen en heb een pacemaker die mijn hart stimuleert bij een te lage hartslag. En ik heb altijd een spray bij me, die ik in geval van nood onder mijn tong kan aanbrengen.’ Is ze bang? ‘Nee, ik loop er zekerder bij dan de gemiddelde Nederlander.’ Haar vriend heeft meer angst. ‘Hij vindt het bijvoorbeeld maar niks als ik alleen ga hardlopen en monitort waar ik ben via een locatie-app. Hoort hij een ambulance, dan is hij bang dat ik erin lig.’

Achter de voordeur

‘Dat begrijp ik wel’, zegt Tom die onder de indruk is van Rosanne’s verhaal. 34 jaar werkte hij bij de politie; 17 in Drenthe en 17 in Groningen. ‘Ik heb afwisselend in uniformdienst en voor de afdeling jeugd en zeden gewerkt. Vanaf 1993 zat ik op zware criminaliteit. Zeg maar moord en doodslag.’ Rosanne: ‘Dat klinkt heftig.’ 'Ja, hoewel ik mijn periodes bij jeugd en zeden als heftiger heb ervaren. Mishandeling en misbruik van kinderen heeft veel impact. Je wilt niet weten wat er zich achter sommige voordeuren afspeelt.'

'Hoe ga je daarmee om?' vraagt Rosanne. 'De kunst is het niet voorbij je eigen voordeur te laten komen. Ik praatte thuis van me af wat ik meemaakte, had het er met collega's over en bij de politie kwam steeds meer aandacht voor nazorg. Heel anders was dat in mijn begintijd. In één dienstweekend kreeg ik twee dodelijke ongevallen voor m’n kiezen. Maandag maakte ik er rapport over op en daarna zijn m'n chef: “geniet van je twee dagen vrij!” Er werd nergens over gesproken.' Of hij daardoor zaken niet heeft verwerkt, weet Tom niet. 'Ik word soms wel om het minste of geringste emotioneel. Maar dat kan ook komen door andere gebeurtenissen in mijn leven. Zo ben ik een kleindochtertje verloren toen die vijf jaar oud was. Zij had een genetische afwijking en we wisten dat zij niet oud zou worden. Maar ook al weet je dat...' Rosanne maakt de zin voor Tom af: 'Je moet er wel mee dealen.' 'Juist', verzucht hij.

Ik praatte thuis van me af wat ik meemaakte en praatte erover met collega’s

Allergie voor geklaag

Ook Rosanne is emotioneler sinds ze op het randje van de dood balanceerde. ‘En ik heb een allergie voor geklaag. Kijk naar wat je hebt, denk ik als mensen zeuren. En als je wilt, kun je altijd iets veranderen in je leven.’ Tom eindigde zijn carrière op een minder turbulente afdeling - automatisering - en mocht op zijn 58ste met pensioen. ‘Sindsdien zet ik mijn ICT-ervaring vrijwillig in voor de kerk, bij de computersoos van Seniorweb en voor kerkomroep.nl, de website waarop mensen thuis een kerkdienst kunnen volgen.’ En hij wandelt dus veel. ‘

Meistaking

Vandaag gidst hij Rosanne rondom het moerasgebied van de Appelbergen. Een prachtig stuk natuur, met een zwart randje. In de Tweede Oorlog werden hier de lichamen achtergelaten van 34 boeren die meededen aan de Meistaking. ‘19 zijn er teruggevonden en hebben een andere rustplaats gekregen. 16 liggen hier nog.’, weet Tom. Ze staan stil bij de gedenkstenen, waarop de namen van de slachtoffers staan. Daar worden ze gepasseerd door paardrijders. ‘Dat zou ik ook wel willen doen’, zegt Rosanne. ‘Laatst heb ik nog paardgereden op Ameland en Schiermonnikoog.’

Balans vinden

Sportief is ze altijd geweest. Maar vóór haar eerste hartstilstand leefde Rosanne uitbundig. ‘Ik hield van een feestje en een wijntje, en nog wel één. Dat is nu helemaal anders. Ik drink geen druppel meer en voel me niet schuldig als ik een sociale activiteit afzeg. Ik probeer een goede balans te vinden in mijn leven. Meer wandelen zou ook goed zijn…’ ‘Van harte uitgenodigd!’ glundert Tom, die meteen een leuke wandelapp deelt. ‘Ook fijn voor mijn vriend. Die houdt niet van hardlopen, maar wil vast wel met me wandelen. En als hij naast me loopt, hoeft hij zich ook geen zorgen om me te maken. Win-win!’

Gerelateerde artikelen

Bekijk de tips om naar buiten te gaan

Hoe vaak komt u buiten?

Soms is het lastig om regelmatig naar buiten te gaan. 3 handige tips voor meer frisse lucht, bewegen en tot rust komen.
Lees meer over Sport op Basisscholen

Jong geleerd is oud gedaan

Sport op Basisscholen verbetert het bewegingsonderwijs in Friesland met de hulp van vakleerkrachten.
Lees meer over deze sportlessen

Meer Bewegen voor Ouderen

Mevrouw Bootsma-Dijkstra is zo vlug als water en met 77 jaar 1 van de oudste juffen. Haar les? Meer Bewegen voor Ouderen.